دستانت را به من بده با من بیا میخواهم همراه تو در میان واژه ها و خط خطی های دفتر انشایت ،خاطراتمان را ورق بزنیم.میدانم تو هم مانند من خوب یادت هست روزهایی را که در یک کلاس درس،روی یک نیمکت ،سه نفره در کنار هم می نشستیم و منتظر ورود معلم می ماندیم.می دانم یادت هست نماینده کلاس روی تخته سیاه با گچی سفید بزرگ و پر رنگ می نوشت"موضوع انشا:دوست دارید در آینده چکاره شوید؟"
همه سراپا گوش بودیم تا بدانیم دوست و همکلاسیمان چه شغلی را برای آینده اش ،امروزش،انتخاب کرده و در خوابهای کودکی ،فردای خود را چگونه ترسیم کرده است. یکی یکی با دفتری در دست کنار همان تخته سبز و سیاه می ایستادیم و می خواندیم:من دوست دارم در آینده....
وفرد مفیدی برای کشورم باشم....
میخواهم کشورم را بسازم ومیخواهم همه به من افتخار کنند.....
جملات بی آلایش،ساده و کودکانه کنار هم قرار می گرفتند و هدفی بزرگ را نشان می دادند هدف والای من و تو،یار دبستانی من یادت هست یادت هست...
روزها گذشتند و ماهها از پی هم،و سالها گذشت ،عید به عید قلک عیدی شکستیم بزرگ شدیم و بزرگ شدیم و بزرگ شدیم.
هان برادر من آری خواهر من یادت هست روزی در قالب دکتر و معلم و مهندس و پرستاردر میان کلمات و جملات دفتر انشافرد مفیدی برای جامعه مان بودیم.خودمان را آینده ساز مملکتی خواندیم که در آن به دنیا آمدیم،قد کشیدیم وبزرگ شدیم...
دستانت را به من بده با من بیا به آن سالهایی که انگار هین دیروز بود،چشمانت را ببند تا بهتر ببینی خواب شیرین و پر امید آن روزهایمان را.
حالا که یادت آمد بیا و در دفتر ذهن خود موضوع انشا من را بنویس."آیا آنی شدی که گفته بودی؟"در انشایت بهانه بیاور،در انشایت بنویس نگذاشتند چه و چه شوی،بنویس و تمام کاسه ها و کوزه ها را سر روزگار بشکن.از درونت ناله سر کن و فریادبکش هر چه میخواهد دل تنگت بنویس اما صادق باش نه با من با خودت.
بیا صادقانه بگوییم برای سربلندی کشورمان چه کردیم ؟مگر ما با هم،هم قسم نشده بودیم در همان زنگ انشا ،قرارگذاشتیم دست تمام نااهلان را از این سرزمین کوتاه کنیم.قرار بود اگر دور تادور کشورمان را دژخیمان دیوار آجری کشیدند ما پشت آن دیواری آهنی بسازیم.قرار نبود آینده را در سرزمینی دیگر بسازیم مگر ما همه اکبر لیلا زاد نبودیم،مگر ما امید این آب و خاک نبودیم قرار بود از غرب تا شرق،از شمال تا جنوب،از فارس تا خزر را بسازیم.دانه دانه خشت به خشت آجر به آجر بالا برویم و پل بسازیم و نردبان بسازیم و بالا برویم و بالا برویم و بالا برویم
مگر قرارنبودهمه با هم بندهای تحریم و تبعیض را بشکافیم مگر قرار نبود پشت هم برادروار بایستیم و برابری ایجاد کنیم کجاییم؟چه شدیم؟وطنم منتظر ماست صدایمان میزند. میشنوی؟
نویسنده: فاطمه رضایی گلستان

اشعاری از شکسپیر

وقتی چهل زمستان پیشانی تو را از همه طرف احاطه و محاصره کرد
و در کشتزار جمال تو چین و شیارهای عمیق حفر نمود
زمانی که این پوشش جوانی غرور آمیز را
به صورت لباس ژنده و کم ارزش درآورد
اگر از تو پرسیدند
آن همه زیبایی تو کجا شدند
آن همه خزانه با ارزش روزهای نشاط و جوانی کجا رفتند
اگر بگویی در گودی چشمان فرو رفته ام
گم شده اند
شرمساری بی فایده است
چقدر سرمایه گذاری زیبایی
اگر میتوانستی جواب دهی
"این طفل زیبای من حساب مرا صاف
و جوابگو عذرخواه پیری من است"
زیباییش ثابت کننده زیبایی توست
که آنرا به ارث برده است ویلیام شکسپیر 

شکوه ِ دنیا همچون دایره ای بر روی آب است
که هر زمان بر پهنای خود می افزاید
و در منتهای بزرگی هیچ می شود. ویلیام شکسپیر

هر زمان که از جور ِ روزگار
و رسوایی ِ میان ِ مردمان
در گوشه ی تنهایی بر بینوایی ِ خود اشک می ریزم،
و گوش ِ ناشنوای آسمان را با فریادهای بی حاصل ِ خویش می آزارم،
و بر خود می نگرم و بر بخت ِ بد ِ خویش نفرین می فرستم،
و آرزو می کنم که ای کاش چون آن دیگری بودم،
که دلش از من امیدوارتر
و قامتش موزون تر
و دوستانش بیشتر است.
و ای کاش هنر ِ این یک
و شکوه و شوکت ِ آن دیگری از آن ِ من بود،
و در این اوصاف چنان خود را محروم می بینم
که حتی از آنچه بیشترین نصیب را برده ام
کمترین خرسندی احساس نمی کنم.
اما در همین حال که خود را چنین خوار و حقیر می بینم
از بخت ِ نیک، حالی به یاد ِ تو می افتم،
و آنگاه روح ِ من
همچون چکاوک ِ سحر خیز
بامدادان از خاک ِ تیره اوج گرفته
و بر دروازه ی بهشت سرود می خواند
و با یاد ِ عشق ِ تو
چنان دولتی به من دست می دهد
که شأن ِ سلطانی به چشمم خوار می آید
و از سودای مقام ِ خود با پادشاهان، عار دارم. ویلیام شکسپیر 

من گل رز دیده ام، نقاب که از چهره بردارد سفید و قرمز است 
اما چنین گلی بر گونه های معشوقم ندیده ام. 
عطر هایی هستند با رایحه ی دلپذیر 
بیشتر از رایحه ای که معشوق من با خود دارد. 
چشمان معشوقه ام بی شباهت به خورشید است 
مرجان بسیار قرمز تر از لبان اوست. 
من دوست دارم معشوقم حرف بزند ،هر چند می دانم 
صدای موسیقی بسیار دلنواز تر از صدای اوست. 
مطمئنم ندیده ام الهه ای را هنگام راه رفتن 
معشوق من اما وقتی راه می رود ، زمین می خراشد. 
من اما سوگند می خورم معشوقه ام نایاب است 
من نیز مثل هر کس دیگر با قیاسی اشتباه سنجیده ام او را.  ویلیام شکسپیر

پس از مرگم در سوگ من منشین
آن هنگام که بانگ ناخوشایند ناقوس مرگ را می شنوی
که به دنیا اعلام می کند: من رها گشته ام ؛ 
ازاین دنیای پست , از این مأمن پست ترین کرم ها
وحتی وقتی این شعر را نیز می خوانی, به خاطر نیاور
دستی که آنرا نوشت, چرا که آنقدر تو را دوست دارم 
که می خواهم در افکار زیبایت فراموش شوم 
مبادا که فکر کردن به من تو را اندوهگین سازد
حتی اسم من مسکین را هم به خاطر نیاور
آن هنگام که با خاک گور یکی شده ام
هر چند از تو بخواهم این شعر را نگاه کنی
بلکه بگذار عشق تو به من , با زندگی من به زوال بنشیند 
مبادا که روزگار کج اندیش متوجه عزاداری تو شود
و از اینکه من رفته ام (از جدایی دو عاشق) خوشحال شود. ویلیام شکسپیر

وقتی قندیل های یخ از دیوار می آویزد ، 
و " دیک " شبان با های دهانش سر انگشت هایش را گرم می کند 
و "تام " کنده های هیزم را به تالار می کشد 
وقتی سطل شیر ، یخ زده به خانه می رسد ، 
وقتی خون در رگ ها منجمد می شود و جاده ها را گل می پوشاند ، 
جغد با چشمان خیره ،آواز شبا نه اش را می خواند 
" هو ،هو ! 
آوای خوشی است 
وقتی " جو آن " چرب و چیلی کفکیر را در دیگ می چرخاند 
وقتی باد با تمام توان می وزد و می غرد 
و سرفه ها کشیش را از سخن گفتن باز می دارد 
وقتی پرندگان در برف روی تخم هایشان می خوابند ، 
و نوک بینی " مریان " سرخ و ملتهب به نظر می آید 
وقتی سیب های کباب شده در کاسه صدا می کنند 
جغد با چشمان خیره ، آواز شبانه اش را می خواند 
هو ، هو !" 
آوای خوشی است 
وقتی جو آن چرب و چیلی کفکیر را در دیگ می چرخاند ویلیام شکسپیر

درد محبت درمان ندارد

                        راه مودت پایان ندارد

                                از جان شیرین ممکن بود صبر

                                                    اما ز جانان امکان ندارد

                                                            آنرا که در جان عشقی نباشد

                                                                           دل بر کن از وی کوجان ندارد

                                                                                            ذوق فقیران خاقان نیابد

                                                                                                   عیش گدایان سلطان ندارد

  ای دل ز دلبر پنهان چه داری

                    دردی که جز او درمان ندارد

                                          باید که هر کو بیمار باشد

                                                             درد از طبیبان پنهان ندارد

                                                                                در دین خواجو مؤمن نباشد

                                                                                                    هر کو بکفرش ایمان ندارد

هر کو بصری دارد با او نظری دارد

                                                   با او نظری دارد هر کو بصری دارد

          آنکو خبری دارد در بیخبری کوشد

                                                 در بیخبری کوشد هر کو خبری دارد

  شیرین شکری دارد آن خسرو بت رویان

                                            آن خسرو بت رویان شیرین شکری دارد

      چون ما دگری دارد آن فتنه بهر جائی

                                                آن فتنه بهر جائی چون ما دگری دارد

هر کس که سری دارد جان در قدمش بازد

                                         جان در قدمش بازد هر کس که سری دارد

     دل گر خطری دارد از جان خطرش نبود

                                               از جان خطرش نبود دل گر خطری دارد

        مهر قمری دارد باز این دل هر جائی

                                                  باز این دل هر جائی مهر قمری دارد

        عزم سفری دارد از ملک درون جانم

                                                  از ملک درون جانم عزم سفری دارد

             آنکو هنری دارد از عیب نیندیشد

                                                      از عیب نیندیشد آنکو هنری دارد

       روشن گهری دارد چشمی که ترا بیند

                                               چشمی که ترا بیند روشن گهری دارد

           خواجو نظری دارد با طلعت مه رویان

                                                  با طلعت مه رویان خواجو نظری دارد

 بر ما گذشت نیک و بد اما تو روزگار
فکری به حال خویش کن این روزگار نیست!
عماد خراسانی

جوونی هم بهاری بود و بگذشت
به ما یک اعتباری بود و بگذشت
میون ما و تو یک الفتی بود
که آن هم نوبهاری بود و بگذشت
باباطاهر

روی بنمایی و دل از من شوریده ربایی
تو چه شوخی که دل از مردم بی‌دیده ربایی
تو که خود فاش توانی دل یک شهر ربودن
دل شوریده روا نیست که دزدیده ربایی
شوریده شیرازی

چه می‌شد آه ای موسای من، من هم شبان بودم
تمام روز و شب زلف خدا را شانه می‌کردم
نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم
اگر می‌شد همه محراب را میخانه می‌کردم
علیرضا قزوه

وقتی تو گریه می‌کنی، ای دوست در دلم
انگار که ابرهای جهان گریه می‌کنند
حسین منزوی

بگو هر آنچه دلت خواست را به حضرت عشق
چرا که سنگ صبور است و محرم راز است
ولی بدان که شکار عقاب خواهد شد
کبوتری که زیادی بلند پرواز است
سعید بیابانکی

چون بلبل مست راه در بستان یافت
روی گل و جام باده را خندان یافت
آمد به زبان حال در گوشم گفت
دریاب که عمر رفته را نتوان یافت
خیام

چرا مردم نمی‌دانند
که لادن اتفاقی نیست،
نمی‌دانند در چشمان دم جنبانک امروز
برق آب‌های شط دیروز است؟
چرا مردم نمی‌دانند
که در گل‌های ناممکن هوا سرد است؟
سهراب سپهری

از اهل زمانه عار می‌باید داشت
وز صحبت‌شان کنار می‌باید داشت
از پیش کسی کار کسی نگشاید
امید به کردگار می‌باید داشت
ابوسعید ابوالخیر

سلام، خداحافظ / چیزی تازه اگر یافتید / بر این 2 اضافه کنید / تا بل / باز شود این در گم شده بر دیوار...
حسین پناهی

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را / ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم تو را / زین جور بر جانم کنون، دست از جفا شستی به خون / جانا چه خواهد شد فزون، آخر ز آزارم تو را / رخ گر به خون شویم همی، آب از جگر جویم همی / در حال خود گویم همی، یادی بود کارم تو را...
انوری